Δεν μου αρέσουν τα μεγάλα βιογραφικά.

Οι άνθρωποι δεν είναι λίστες από γεγονότα.

Είναι διαδρομές.

Πέρασα από χαρές και ρωγμές,

από ένωση και χωρισμό,

από το μεγάλωμα παιδιών και τη σιωπή της μονογονεϊκής ευθύνης,

από δυσκολίες που σε μαθαίνουν να στέκεσαι όρθιος ακόμα κι όταν τρέμεις μέσα σου.

Κι ίσως γι’ αυτό έμαθα να ακούω.

Να παρατηρώ.

Να καταλαβαίνω πότε μια ψυχή χρειάζεται απλώς να νιώσει πως δεν είναι μόνη.

Έγραψα πρώτα προσευχές.

γιατί η προσευχή ήταν πάντα ένας ήσυχος τρόπος να ακουμπάς το βάρος σου σε μέρος φωτεινό,

να δυναμώνεις την ελπίδα.

Με τον καιρό κατάλαβα πως και οι ιστορίες, οι σκέψεις, οι μικρές αλήθειες της ζωής μπορούν να κάνουν το ίδιο.

Να ακουμπήσουν την καρδιά.

Να φέρουν λίγη γαλήνη.

Έτσι γεννήθηκε αυτός ο χώρος.

Χωρίς βιασύνη.

Χωρίς στόμφο.

Με σεβασμό στην ανθρώπινη ευαισθησία.

Αν βρεθήκαμε εδώ,

ίσως κάτι μέσα μας ήδη αναγνώρισε το ίδιο φως.

Elma