Τα ενήλικα παιδιά μας μπορεί να δίνουν μάχες που δεν βλέπουμε.

Πιέσεις, πειρασμούς, απογοητεύσεις, επιλογές που χαράζουν το μέλλον τους. Μπορεί να κουβαλούν βάρη που δεν ξέρουν πώς να τα πουν. Να φαίνονται καλά απ’ έξω και μέσα τους να παλεύουν σιωπηλά.

Ακόμη κι αν δεν πουν τίποτα, ο Θεός τα βλέπει όλα. Τίποτα στη ζωή τους δεν Του είναι κρυφό. Ας τα κρατάμε στην προσευχή μας, όχι μόνο όταν μας πιάνει φόβος, αλλά σταθερά και με πίστη. Ας προσευχόμαστε για την καρδιά τους, να προστατεύεται από την απογοήτευση, την πίκρα και τον φόβο. Για τον νου τους, να βρίσκει σοφία, καθαρότητα και ειρήνη όταν οι αποφάσεις βαραίνουν. Για τα βήματά τους, να οδηγούνται σωστά, να διορθώνονται όταν χρειάζεται και να φυλάγονται από κινδύνους που ακόμη δεν αναγνωρίζουν.

Το να εμπιστευόμαστε τα ενήλικα παιδιά μας στον Θεό δεν σημαίνει πως νοιαζόμαστε λιγότερο. Σημαίνει πως τα τοποθετούμε στα χέρια Εκείνου που μπορεί να τα αγγίξει με τρόπους που εμείς δεν μπορούμε. Η προσευχή φτάνει εκεί που η επιρροή μας δεν φτάνει. Αγκαλιάζει συζητήσεις στις οποίες δεν είμαστε παρόντες, μέρη όπου δεν μπορούμε να πάμε, στιγμές που ίσως δεν μάθουμε ποτέ.

Όταν προσευχόμαστε, τα εμπιστευόμαστε στη μεγαλύτερη δυνατή φροντίδα. Θα υπάρξουν φορές που δεν θα ακολουθήσουν τη συμβουλή μας, που θα κάνουν επιλογές που δεν καταλαβαίνουμε. Που θα θέλαμε να επέμβουμε και να τα διορθώσουμε όλα. Εκείνες τις στιγμές, η προσευχή γαληνεύει την καρδιά μας και μας θυμίζει ότι το έργο του Θεού στη ζωή τους δεν σταμάτησε όταν μεγάλωσαν. Συνεχίζει να τα πλάθει, να τα οδηγεί, να τα πλησιάζει με υπομονετική και σταθερή αγάπη.

Ας προσευχόμαστε ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν σιωπηλά. Ακόμη κι όταν δεν βλέπουμε άμεση αλλαγή. Ο Θεός ακούει κάθε προσευχή που γεννιέται από πίστη και αγάπη. Κάποιες απαντήσεις έρχονται γρήγορα, άλλες ξεδιπλώνονται αργά μέσα στον χρόνο. Καμία όμως δεν χάνεται. Ο Θεός ξέρει να ολοκληρώνει αυτό που ξεκίνησε μέσα τους. Και καθώς προσευχόμαστε για τα παιδιά μας, ας ζητάμε ειρήνη και για εμάς. Την ειρήνη ότι κάναμε ό,τι μπορούσαμε, ότι Εκείνος τα αγαπά ακόμη περισσότερο απ’ όσο τα αγαπάμε εμείς, ότι δεν χρειάζεται να κουβαλάμε κάθε φόβο μόνοι μας. Ας αφήσουμε την προσευχή να πάρει τη θέση του άγχους και την εμπιστοσύνη να μαλακώσει την ανάγκη για έλεγχο.

Η δύναμη ενός γονιού που προσεύχεται δεν μικραίνει ποτέ, όσο μεγάλα κι αν είναι τα παιδιά του. Οι προσευχές μας μετρούν. Σκεπάζουν. Προστατεύουν. Και ο Θεός συνεχίζει να εργάζεται μέσα από αυτές.

Ας συνεχίσουμε λοιπόν να προσευχόμαστε για τα ενήλικα παιδιά μας και να εμπιστευόμαστε τη δύναμη του Θεού στη ζωή τους, ακόμη κι όταν δεν βλέπουμε, ακόμη κι όταν δεν ακούμε. Εκείνος εργάζεται αθόρυβα, σταθερά και με αγάπη, σε κάθε βήμα της διαδρομής τους.